Бүгінде Жаңа жылды шыршасыз елестету қиын. Жарқыраған шамдармен безендірілген жасыл шырша – мерекенің басты нышандарының бірі. Алайда бұл дәстүр бір күнде пайда болған жоқ. Оның тамыры көне дәуірлерге барып тіреледі.
Ежелгі халықтар мәңгі жасыл ағаштарды ерекше құрметтеген. Қыстың қақ ортасында да жапырағын түсірмейтін шырша, қарағай сияқты ағаштар өмірдің, төзімділіктің және жаңарудың белгісі саналған. Мысалы, ежелгі герман тайпалары қыстың ең ұзақ түнінде ормандағы мәңгі жасыл ағаштарды қасиетті деп есептеп, оларды түрлі белгілермен безендірген. Бұл рәсім жаман рухтардан қорғайды, жаңа жылда береке әкеледі деген сенім болған.
Жаңа жылдық немесе рождестволық шырша дәстүрі нақты түрде XVI ғасырда Германияда қалыптасты. Деректерге сүйенсек, сол кезеңде немістер шыршаны үйге кіргізіп, оны алма, жаңғақ, тәттілермен әшекейлеген. Кейін бұл дәстүр басқа еуропалық елдерге кеңінен тарады.
XVII–XVIII ғасырларда шырша Франция, Англия және Скандинавия елдерінде танымал бола бастады. Ал XIX ғасырда ол Еуропадан тыс жерлерге де жетіп, әлемдік мерекелік дәстүрге айналды.
Ресей аумағында шырша дәстүрі І Петрдің реформаларымен байланысты. 1699 жылы ол жаңа жылды 1 қаңтардан бастау туралы жарлық шығарып, үйлер мен көшелерді шырша, қарағай бұтақтарымен безендіруді тапсырды. Кейін бұл дәстүр біртіндеп халық арасында кең тарады.
Қазақстанда Жаңа жыл шыршасы кеңестік кезеңде түбегейлі орнықты. Діни мағынадан арылып, балаларға арналған зайырлы мерекенің белгісіне айналды. Содан бері шырша Жаңа жылдың ажырамас атрибуты болып келеді.
